Normal
0
false
false
false
EL
X-NONE
X-NONE
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Κανονικός πίνακας”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin-top:0cm;
mso-para-margin-right:0cm;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
Και εγενετο το downhill και στην χώρα μας…., η αλλιώς η κατάβαση πλαγιάς, είναι όπως το λέει η λέξη κατάβαση πλαγιάς, χωρίς ορθοπεταλιες ,χωρίς πολλούς ενδοιασμούς, με τις κόρες των ματιών σε πλήρη διαστολή και με την απόρροια γιατί ιδρώνουμε αφού δεν κάνουμε πολύ πετάλι!!!
Αυτές τις πρώτες απορίες είχα όταν έτρεξα τον πρώτο μου αγώνα downhillτο 1994 στο χιονοδρομικό κέντρο των 3-5 πηγαδιών στην Νάουσα , ερχόμενος όπως όλοι τότε από το χώρο του crosscountry (αγώνας αντοχής) πιτσιρικάς ετών 14 το είδα πολύ δελεαστικό και ξεχωριστό, βεβαία τότε δεν είχε ιντερνετ όπως σήμερα, δεν είχε socialmediaστην μορφή που είναι σήμερα και όλη η πληροφορία ήταν από τον ξένο ειδικό έντυπο τύπο, έντυπα που έβρισκες μόνο στα ιδιαίτερα βιβλιοπωλεία που έφερναν και ξένο τύπο τότε , ένας φίλος μου λοιπόν που πήγαινε και τα αγόραζε ποιο συχνά τότε στην επαρχιακή μας πόλη από το μοναδικό βιβλιοπωλείο που είχε τέτοιες άκρες μάλλον θα θεωρούνταν κάτι ως «αιρετικός» ή ύποπτος για περίεργες ιδέες τέλος πάντων, εποχή τις βιντεοκασέτας ως εικόνας είχαμε ξεζουμίσει κάτι κασσετακια του hansreyκαι του matthofmanπροϊόντα γνωστής εταιρίας ποδηλάτων τότε αλλά και σήμερα, αυτά βλέπαμε ξανά και ξανά.
Η δεκαετία του 90 ήταν η αρχή του downhillστην Ελλάδα μια δεκαετία στην οποία δεν έγινε και τίποτα ιδιαίτερο παρά 1-2 αγώνες σε όλη την διάρκεια τις χρονιάς σε πιστές του σκι σε χιονοδρομικά χωρίς ιδιαίτερα εμπόδια και τεχνικές δυσκολίες παρά μόνο ταχύτητα, πράγμα που πήγαινε ταυτόσημο με την τότε εξέλιξη των ποδηλάτων κατάβασης πλαγιάς που υπήρχαν στην χώρα μας , η δε εμφάνιση των αναβατών ήταν πολύ ποιο κοντά σε αυτή του κλασικού ποδηλάτη Mtb με τις λικρες και τα κολαν ποδηλασίας, υπήρχαν βέβαια ελάχιστες εξαιρέσεις μερικών που είχαν κάποιες καλές στολές από Motocross. Όλα αυτά όμως άλλαξαν αρδην μέσα στο Millenium, το ιντερνετ ήταν ποιο προσιτό η πληροφορία ποιο άμεση η νέα γενιά αναβατών ποιο διαβασμένη, τα ποδήλατα πλέον είχαν άλλη τεχνολογία ποιο ειδικευμένη σε αυτό το είδος ορεινής ποδηλασίας, ο εξοπλισμός πλέον ήταν ειδικός μόνο για τέτοιο είδος ποδηλασίας, και σιγά σιγά στα πρώτα χρόνια της νέας δεκαετίας του 2000 άρχισε να ξεχωρίζει και στην χώρα μας το downhillως ένα ξεχωριστό και μοναδικό άθλημα, άκρος θεαματικό και φυσικά επικίνδυνο στο βαθμό που το «έτρεχε» ο καθένας.
Σήμερα λοιπόν έχοντας από πλευράς πληροφορίας ότι υπάρχει και στην Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο που αυτόματα σημαίνει ότι και τα ποδήλατα και ο εξοπλισμός και οι τεχνικές είναι πλέον γνώστες θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ΘΑ… έπρεπε να είμαστε στο ίδιο επίπεδο και εμείς, κάτι φυσικά που δεν συμβαίνει γενικός στην ορεινή ποδηλασία στην χώρα μας πόσο δε στο αγώνισμα της κατάβασης πλαγιάς. Ο λόγος… γιατί δεν είναι ποδόσφαιρο η μπάσκετ εύπεπτο και νοσηρό, γιατί δεν υπάρχει νοοτροπία γύρω από αυτό και αντίστοιχη παΐδια στα νεαρά άτομα, παρότι οι γύρω μας ευρωπαϊκές και ΜΗ χώρες (βλέπε Ιταλία-Γαλλία-Αγγλία -Τσεχία-Βουλγαρία κτλ)είναι αρκετές δεκαετίες μπροστά. Πέραν όμως της γνωστής μας δικαιολογίας σαν έλληνες ότι φταίει για όλα το κράτος και λοιπές «φιφες»……..ναι……. οκ… όντος υπάρχουν τεραστία κενά νοοτροπίας, σκέψης και νομικού περιεχομένου για να φτιάξουμε σωστά bikeparks ανά την χώρα , αλλά τίποτα δεν είναι ανυπέρβλητο, ανυπέρβλητη είναι η βαρεμάρα και η νοοτροπία που δεν συνάγει σε καμία περίπτωση με αυτή που έχει το άθλημα αυτό εκτός συνόρων , άθλημα που έχει συμβιβαστεί εδώ από την πλειοψηφία των αναβατών ως 100 κιλά, style,μπύρα και τσιγάρο.
ΑΛΛΑ… αυτό φαίνεται να αλλάζει τα τελευταία 2-3 χρόνια, και αλλάζει πάλι από τον ίδιο τον πραγματικό αναβατή- ποδηλάτη που κάνει downhill, που βλέπει ότι το παραπάνω μοντέλο δεν του προσφέρει εξέλιξη , έτσι σήμερα έχουμε αρκετά άτομα-αναβατες που κάνουν σχεδόν ότι κάνει και ένας αθλητής ορεινής ποδηλασίας η δρόμου σαν προετοιμασία για την αγωνιστική του χρονιά και ανθρώπους από πίσω που τους στηρίζουν οικονομικά, αυτοί φυσικά που ακλουθούν αυτό το πρότυπο είναι και οι γνωστοί σε όλη την κοινότητα του downhillως «πιστολιά» πλέον, αλλά πιστολιά όχι από ταλέντο μόνο αλλά και προσωπική δουλεία γύρω από την φυσική τους κατάσταση!
Τα τερέν
Τα τερέν λοιπόν είναι το μεγαλύτερο μας μειονέκτημα ως χώρα και αυτό γιατί δεν έχουμε τα παραπάνω ως δεδομένα (νοοτροπία, σκέψη, νομικά κενά) . Για να αναπτυχτεί ένας αθλητής κατάβασης πλαγιάς ένα από τα βασικότερα στοιχειά που χρειάζεται είναι μια πιστά, πιστά ανάλογη τουλάχιστον του επίπεδου του μέσου αθλητή πανευρωπαϊκά πλέον, αλλά και πιστές εύκολα προσβασιμες σε κοντινές αποστάσεις από τα αστικά μας κέντρα με ποιο εύκολο επίπεδο για να ξεκινήσει κάποιος ,είναι τα λεγόμενα «σχολεία», ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΑΝ ΧΩΡΑ ΕΔΑΦΟΛΟΓΙΚΑ 100% δεν υστερούμε σε τίποτα με καμία άλλη χώρα που έχει αναπτύξει το downhillκαι το θεωρεί πλέον την f1 τις ορεινής ποδηλασίας . Σε αυτό το επίπεδο λοιπόν κατά την ταπεινή μου γνώμη θα πρέπει να κινηθούν όλοι όσοι ενδιαφέρονται για το άθλημα επαγγελματικά και μη με σωστές προσωπικές πρωτοβουλίες σε πρώτη φάση , η διάδοση του και ο σωστός τρόπος προώθησης ξεκίνα από τον ίδιο τον αναβατή του downhill, και εδώ αυτήν την στιγμή έχουμε δυο βασικές κατηγορίες αναβατών, αυτόν που τσουλά μόνο και πάντα στα έτοιμα και κρίνει χωρίς να έχει ιδέα και τεχνογνωσία (εκτός του ημι – επαγγελματία αναβάτη εν Ελλάδι) και αυτόν που τσουλαει και φτιάχνει ταυτόχρονα τα trails ,εφόσον δεν υπάρχει κάποιος φορέας η ότι άλλο θέλει που να είναι επαγγελματίας trailbuilderκαι το κράτος να του έχει λύσει όλα τα νομικά κενά για τις παρεμβάσεις στους αντίστοιχους χώρους και να του δίνει και οικονομικά κίνητρα (ΕΣΠΑ τρέχουν μόνο για τσιμέντα, ταμπέλες ,κιόσκια και αστεία θεματικά πάρκα και μερικά μάλιστα λέγονται και εκμάθησης ποδηλασίας που όσο τα έχετε δει εσείς άλλο τόσο τα έχω δει και εγώ, μάλιστα έχω πληροφορίες ότι θα γίνει και ένα στο μέρος που κατοικώ… AREA 51!!!) και αυτό όμως φαίνετε να αλλάζει, ήδη υπάρχει μια πανελληνιά ένωση (Ε.Ε.Ο.Π) από μια ομάδα ατόμων που την συγκρότησαν, μια αμιγώς ποδηλατική ένωση για το ποδήλατο βουνού ΣΕ ΟΛΕΣ τις μορφές του αλλά και του trailbuild, μια κατάσταση οργανωμένη, με γνώσεις για το φυσικό περιβάλλον και τις τεχνικές επέμβασης , σε αυτήν την ένωση ήρθε και έγινε και η πρώτη προσπάθεια ενός ποδηλατικού συλλόγου με τελείως διαφορετική άποψη από τους κλασικούς ποδηλατικούς συλλόγους τις χώρας μας για την έννοια ‘ποδήλατο βουνού’ , για να φτιάξει ένα επίσημα αδειοδοτημενο από όλες τις σχετικές αρχές μονοπάτι με παρεμβάσεις μέσα σε αυτό σε ένα δασόκτημα ιδιοκτησίας του ιδίου δήμου που είναι και ο σύλλογος (δημος ωραιοκαστρου – Ποδηλατικος Συλλογος Ωραιοκαστρου) σε αυτό φυσικά βοήθησε η πίστη των ανθρώπων του συλλόγου, του δήμου, αλλά και η άμεση κατανόηση του δασαρχείου (Δασαρχείο Θεσσαλονίκης) που κατάλαβε αμέσως τα οφέλη μια τέτοιας πρωτοβουλίας, Όλα φυσικά σχεδιαστήκαν προσεκτικά σε όλα τους τα σημεία (τα νομικά κενά που λέγαμε…) με αρκετές υποχωρήσεις αλλά η ουσία ήταν να γίνει μια αρχή, αρχή βέβαια σε πολύ εύκολο «έδαφος» (Νομικά και πάλι……) αλλά ήταν επιτυχής έως τώρα (Ελλάδα είναι ποτέ δεν ξες !!!!!)
Για να το πάμε λοιπόν μπροστά το άθλημα, για να γουστάρουν οι πάντες την ποιο εντυπωσιακή μορφή ορεινής ποδηλασίας, για να θωρακίσουμε τα δάση με την ίδια μας την παρουσία – επισκεψημοτητα αλλά και δουλεία μέσα σε αυτά πρέπει να το δούμε από την πλευρά του «εργάτη», και όχι του «κριτή», χάρη μας κάνουν όλοι αυτοί που διοργανώνουν αγώνες και κύπελλα (π.χ downhill.gr) Πιστέψτε με το κέρδος είναι το λιγότερο στην σημερινή του μορφή από ότι το στήσιμο, και ναι να προκύψει κίνητρο να γίνονται επαγγελματικές διοργανώσεις από ιδιώτες και μη αλλά πλαισιωμένες από τους φορείς που υπάρχουν για την ποδηλασία στην Ελλάδα και όχι απαραίτητα τον ένα και μοναδικό (Ε.Ο.Π), αλλά αν δεν δείξουμε εμείς σαν ποδηλάτες κατάβασης πλαγιάς ωριμότητα, ευθηνή και πρωτοβουλία-πραξεις ,τότε πάλι σε πίστες και διοργανώσεις σαν το Καρπενήσι θα γίνονται τα πρωταθλήματα και αν!
Το δια ταύτα
Καλές οι παρέες και είναι πάντα αυτές που γράφουν ιστορία αλλά για να το πάμε παρά πέρα πρέπει να αποτάξουμε από πάνω μας το εγώ μας και αν δεν έχω εγώ να μην έχει και ο άλλος άρα τον πολεμώ χωρίς λόγο. Να γίνουν συλλογικές και σοβαρά οργανωμένες προτάσεις και προσπάθειες από την κοινότητα της ορεινής ποδηλασίας που καβαλάει – τρέχει – φτιάχνει ζει μέσα από το ποδήλατο και πόσο δε από το downhill, Που είναι κάτι τελείως νέο Και δελεάζει όλο και περισσότερο πολύ νεαρά άτομα λόγο τις φύσης του να έρθουν και να το ζήσουν σαν άθλημα και όχι σαν ένα νέο μοντέλο κινητού τηλεφώνου .
Μουρατιδης Γιωργος